Əbdülrəhmanlı Nəriman. Yolçu. Roman. Bakı, Qanun, 2013.

O, yeddi yaşınacan çarvadar Nüsrəddinin oğlu Yusif, on dörd yaşına can özündən ixtiyarsız losif Eliqulaşvili, otuz yaşınacan Jozef Qrenyõ, qırx doqquz yaşınacan Cozef Tiflisi, ondan bari Mirzə Yusif Tiflisi olan Allalun haqir banulasi, Dar-üs-sürürlu, yəni Tiflis-ül-əsi kimsədir... O, Güney Batı məmləkətlərindən, Firangistandan, Veneziadan, Istanbul-dan, Anadolu çöllərindən, Kenyadan, Bağdaddan, Ərzurumdan, Qarsdan, Naqsivandan, Ravandan, Ərdəbildən, Təbrizdən, Qazvindən, İsfahandan, Muğandan... keçən yolçudur... O, krallar, sultanlar, şahlar, hersoqlar, paşalar, xanlar, ağalar, bəylər, knyazlar, sərkərdələr, üləmalar, mirzələr... görən, mərhəmət, qəddarlıq, sat-qınlıq, nəvaziş, vaed, şəhvət, aclıq, firavanlıqla rastlaşan, yaşanan eşqlərin, yıxılan zanadanların, vurulan başların, məkrlarin, riyakarıqların, çəkilməz dərdlərin şahidi olan səyyahdır. Allahım bəxş elədiyi ağlagəlməz macəralarla dolu hayatının izsiz-soraq-sez tarixin qəbiristanlığına gömülməsini istəmir. "Yolçu" romanı oxucumu tariximizin fırtınalı bir dövrünə XVIII yüzilin birinci yarısına aparır, onu sevgi, nifrət, xoşbəxtlik, fəlakət, işıq, zülmət qarşıdurmasının dolanbaclarına salır.