Vüsal Nuru. Qaraqaşlı. Bakı, Mücrü, 2020.

Dağlardan əsən meh Dağdağan ağacının budaqlarına bağlanmış rəngli parçaları əsdirirdi. Kimin əli hansı budağa çatmışdı, paltarının ətəyindən, şalının yelənindən bir şivrim cırıb bağlamışdı, ağaca dil vermişdi. O tərəfin də, bu tərəfin də qadınları Dağdağana inanırdı. Onların Dağdağanı tanrının elçisiydi. Onların Dağdağanı məsciddən də, kilsədən də müqəddəs idi. Nə erməni dilində danışırdı, nə türk; hamının anasıydı Dağdağan ağacı, bircə ana dualarını bilirdi. Yalvarırdı ki, araya qan düşməsin. Araqarışdıranları göylərin hökmünə tapşırırdı.